Het grootste eiland in de Middellandse Zee is doordrenkt van vuur. De talloze vulkanen hebben zowel het Siciliaanse landschap als de rijke folklore eromheen gevormd. Want het was op de Etna – waarvan de etymologie, "aith", "ik brand" betekent – dat Hephaestus, de Griekse god van het vuur, zijn smederij had. Maar Sicilië rijst ook op uit wateren vol luchtspiegelingen die ooit zeelieden verdreven: de Straat van Messina zou het kasteel van Morgana de Fee herbergen. Wanneer de weersomstandigheden het toelaten, werken kleine druppeltjes ijle water in de lucht als een vergrootglas, waardoor het Siciliaanse landschap in de zee of de lucht wordt weerspiegeld en de kleinste details van het eiland dichterbij komen. Het was aan deze luchtspiegeling dat een koning bezweek, aan wie de fee Morgana was verschenen en hem beloofde te bezitten wat ze hem toonde: hij liep naar het landschap dat hij dacht op slechts twee stappen afstand te liggen en verdronk in de zee.
Deze legendes vertellen hoe dit land zowel gevreesd wordt vanwege de ongetemde natuurkrachten die er heersen, als begeerd, omdat het zo vaak bezet is geweest door verschillende veroverende volkeren, van de Feniciërs tot de Arabieren, via de Grieken. Aangetrokken door de vruchtbare grond en de strategische ligging tussen Afrika en Europa, lieten ze talloze overblijfselen achter: tempels, theaters en forten, maar ook munten, mozaïeken en fragmenten van aardewerk die van tijd tot tijd weer opduiken.
Het terroir van Sicilië weerspiegelt de turbulente rijkdom van zijn geschiedenis: het kent zeven verschillende bodemsoorten; het landschap is gevarieerd, voornamelijk heuvels en kustlijnen, rotsachtig in het noorden en zanderig in het zuiden; de vegetatie schommelt tussen mediterrane en subtropische flora; het klimaat is heterogeen, met aanzienlijke temperatuurschommelingen, wat regen brengt, maar ook de sirocco, een wind die zijn oorsprong vindt in de Afrikaanse woestijn en zand uit de Sahara meevoert. Dit alles is onderhevig aan intense vulkanische activiteit. De wijnmakers hebben zich bij deze omgeving neergelegd: op deze voor machines ontoegankelijke hellingen gebeurt de oogst nog steeds handmatig, en de wijd uit elkaar staande wijnstokken houden rekening met mogelijke uitbarstingen van de Etna. Dit betekent dat ze omgeven zijn door olijf-, vijgen- en citrusbomen, of door ongerepte natuurgebieden die het delicate evenwicht van het land bewaren. De wijnstok heeft zich op zijn beurt aangepast: wijngaarden worden op grote hoogte aangeplant, vaak op terrassen. De vulkanische grond, die de ontwikkeling van parasieten zoals de druifluis tegengaat, beschermt de wijnstokken. Daarom zijn sommige, die meer dan honderd jaar geleden zijn geplant, nog steeds in leven.
De wijnbouw op Sicilië – die meer dan drieduizend jaar teruggaat – kreeg in de 20e eeuw een sterke focus op productie. De tien miljoen hectoliter wijn die in de jaren zeventig jaarlijks werd geproduceerd, werd in bulk naar andere regio's in Italië en Europa verscheept en gebruikt in blends om andere wijnen meer body te geven. Uit deze periode stammen Siciliaanse wijnmakers die druivensoorten van elders verbouwden, zoals Cabernet Sauvignon, Merlot en Syrah. Sindsdien heeft de kwaliteit van Siciliaanse wijnen zich echter gevestigd, met name dankzij inheemse druivensoorten zoals Nero d'Avola, Nerello Mascalese en Nerello Cappuccio voor rode wijnen, of Carricante en Grillo voor witte wijnen, die behoren tot de 85 inheemse druivensoorten van het eiland. Deze wijnen hebben een prominente plaats veroverd op regionaal en internationaal niveau, ongetwijfeld mede dankzij de invloed van de vuren van de Etna.
Onze wijnen uit dit terroir
